منو
خانه / اخبار داخلی موسسه / حاشا به این اعتقاد باطل!.
تاریخ آخرین بروزرسانی: 18 فوریه 2019 در 3:57 ب.ظ
📣. یادداشت/ حجت الاسلام امیری:

حاشا به این اعتقاد باطل!.

متن پیش رو یادداشت اختصاصی حجت الاسلام امیری، مدیر موسسه فقه الطب، طبنا است که پیرامون نقد و بررسی سخنان اخیر استاد معظم علوی بروجردی نگاشته شده است.
چندی پیش حضرت استاد علوی بروجردی (زیده عزه) با رئیس و اعضای فرهنگستان علوم پزشکی دیدار کرند و در آن جلسه نکاتی را نسبت به جایگاه علم طب، مسئله طب اسلامی، رجوع ائمه به طبیب و … مطرح ساخته اند که با واکنش برخی از چهره ها و فعالان این حوزه مواجه شده است. یادداشت پیشرو در نقد و بررسی بخشی از این بیانات نگاشته شده است.
توجه شما را به یادداشت حجت الاسلام امیری جلب می نماییم:

----------------------------------------------------------------------

بسم الله الرحمن الرحیم
سخنانی که استاد معظم، علوی بروجردی (زیده عزه) در دیدار با اعضای فرهنگستان علوم پزشکی ایراد کردند حاوی نکات صواب و ناصوابی بود که به بخشی از آنها به تلویح یا تصریح اشاره میشود.


1.. طلیعه قلم!

طلیعه ی قلم را با قدردانی از ایشان برای موضع صائبی که نسبت به جریان طب اسلامی – بخوانید فتنه طب اسلامی – اتخاد کرده اند قرار می دهم چرا که به حق وجود یک نظام کامل طبی در اسلام را، که ادعای باطل جریان طب اسلامی است، نقد و طرح کردند. ایشان به درستی نسبت به جریان حال حاضر طب اسلامی، که با تیشه استظهارات بی ضابطه خود به ریشه اسلام و دین می زنند، رویکرد سلبی اتخاذ نموده و با اخطار و تذکر به این جریانات فاروق حق از باطل شدند.
البته لازم به ذکر است که موقف نظری و ایجابی ایشان در طب و روایات طبی، قطعا مورد امتنان ما و هم کیشان ما نیست، چرا که عدم اعتقاد به منشا وحیانی علم طب و جایگاه شامخ طب قدیم در حفظ الصحه و مخاطرات طب مدرن و پدیده های مدرن، نزاعی است که با بسیاری از معظمین تمامی نخواهد داشت، اما این قدردانی منحصر در رویکرد سلبی ایشان نگاشته شده است، که مورد اتفاق ما نیز هست.

2.. متهمان ردیف اول طرح شوم «کنترل جمعیت»!
حضرت استاد علوی بروجردی (زیده عزه)! کسانی که متهم ردیف اول سیاست های منحوس کنترل جمعیت و طرح های شوم "وازکتومي" و "توبكتومي" رايگان در ایران هستند امروز در قامت لیدرهای سلامت معنوی و زعمای طب سنتی ظاهر شده اند. جهالت و بعضا خیانت تکنوکرات هایی که عمله و فعله سازمان صهیونیستی بهداشت جهانی در ایران هستند، مسبب حقیقی فجایع جمعیتی در عصر کنونی بوده است. فارغ از این مهم، همین جریانات در سالهای اخیر حوزه های علمیه را غیرپاسخگو و ناکارآمد در مباحث سلامت معنوی جلوه داده اند و خواسته یا ناخواسته توسعه دهنده لائیسم مخفی بوده اند. به این متن عنایت بفرمایید:
«…شما (منظور رئیس فرهنگستان علوم پزشکی است) با تأکید لفظی بر معنویت دینی از یک سو و بستن مسیر جریان اندیشه دینی در عرصه سلامت معنوی از سوی دیگر، عملاً راه را برای گسترش ایده ها و روش های معنویت غیردینی و توسعۀ لائیسم مخفی می گشایید.».
این متن بخشی از نامه شجاعانه حجت الاسلام مظاهری سیف، در استعفا از گروه سلامت معنوی فرهنگستان علوم پزشکی است. ایشان به عنوان کسی که مدیدی در عضویت گروه سلامت معنوی فرهنگستان علوم پزشکی بوده اند، دلیل استعفای خود را جریانی معرفی میکنند که توسعه دهنده لائیسم مخفی است.
استاد معظم! جریاناتی که عملا در توسعه لائیسم مخفی و روش های معنویت غیر دینی و بستن راه پژوهش های حوزوی گام بر میدارند، علی الاصول نباید به محضرتان شرفیاب شوند و یا دست کم نباید بدون توبیخ و عتاب شما، از محضرتان مرخص شوند. این همان سلوکی است که ما از حضرت آیت الله العظمی بروجردی (ره) شنیده ایم و خوانده ایم. قدری به خود آییم و ببینیم که روي به كدامين سوي داريم و آب به كدامين جوي مي‌ريزيم، چرا که «نه هر که چهره برافروخت، دلبری داند و نه هر که آینه سازد، سکندری داند»!

3.. حتی یک دلیل هم بر مطروحات شما وجود ندارد!
استاد معظم بروجردی در بخشی از ایرادات خود، که حقا تاسف برانگیز و تعجب پرور است کرارا و مرارا و نه یک بار و نه دوبار، بلکه سه مرتبه فرموده اند: «خود پیغمبر صلی‌ الله‌ علیه و آله هم که مریض می‌شدند به طبیب رجوع می‌کردند، امیرالمؤمنین علیه‌السلام به طبیب رجوع می‌کردند. امام صادق علیه‌السلام به طبیب رجوع می‌کردند.»
شما را نمی دانم! اما این حقیر به عنوان طلبه ای که از بُن دندان به جامعیت علم معصومین علیهم السلام، که انعکاسی از انوار الهی است باور و یقین دارد، از تکرار این سخنان شرم کرده و خجالت می کشم. البته مماثل این ایرادات را نیز از بزرگورانی دیگر همچون آیت الله علم الهدی نیز شنیده ایم. فی المثل ایشان هم در بخشی از سخنان مشعشع خود فرموده بودند: «اگر در اسلام طبی وجود داشت، آیا ممکن بود امام صادق(ع) آن را ندانند و در مقام درمان بیماری خودشان به یک طبیب کافر مراجعه کنند، در حالی که در اسلام طب وجود دارد.»
صادقانه معترف و مُقرم که در موسم فعلی این دست سخنان، از حلقوم های زیادی پرتاب می شود، که بله «ائمه علیهم السلام علم طب نمی دانستند» یا احیانا «آنها عالم به علوم معاش خود نبوده اند» یا مثلا «شان آنها اجل از ورود به این امور بوده»! این سخنان باطل مُعتَقدات بخش معظمی از حوزویان ما است. این خبط و خطای عمیق نظری نه تنها دامن گیر پاره ای از حوزویان است، بلکه بخشی از خواص نیز دچار این معضل لاینحل هستند و همین جهالت خواص است که موجب پر و بال گرفتن مشتی شارلاتان بی سواد در حوزه ی روایات طبی شده است.
نگارنده سر بسط این مقال را در اینجا ندارد، اما سربسته و بقدر شناخت و آگاهی عرض میکند که آنچه ما احصا کرده ایم این است که در منابع معتبر روایی شیعه، حتی یک روایت (تلویحا یا تصریحا) مبنی بر رجوع معصومین علیهم السلام به طبیب یا امر به احضار طبیب برای درمان خود، یا استفاده از نسخه درمانی یک طبیب برای وجود مبارکشان، نیافته ایم و ندیده ایم. به عنوان کسی که در روایات این باب به طور مستوفی فحص و بحث کرده است و در حال نگارش یک مقاله علمی پژوهشی در این موضوع است عرض میکنم که جناب آقای علوی بروجردی بزرگوار، حتی یک روایت معتبر در منابع شیعه برای اثبات مطروحات حضرتعالی و دیگر اقرانتان وجود ندارد.
در دریای مرویات معتبره غوص کنید و در انبوهی از ابواب روایی غور کنید، از «بای» بسم الله تا «تای» تمت کتاب شریف «الکافی» را شخم بزنید، «من لایحضر» و «تهذیب» شیخین را زیر و زبر کنید، «المحاسن» جناب برقی، «امالی» مفید و «قرب الاسناد» حمیری را واو به واو بکاوید، هرگز و هرگز نخواهید توانست حتی یک روایت معتبر، دال بر رجوع ائمه علیهم السلام و پیغمبر اکرم صلوات الله علیه به طبیب بیابید. مطمئن باشید یک رویات مضبوط، بلکه یک خط و بلکه یک کلمه معتبره، دال بر مطروحات شما وجود ندارد، چرا که اگر چنین نبود تا به حال لیبرال ها و سکولارهای حوزوی آذانِ کون و مکان را ناشنوای مادرزاد کرده بودند.
حال جای سوال است که معظمِ گرام با کدام دلیل و بینه ای و با چه روایت و سنت و حجتی، اینگونه قاطعانه و جازمانه، آن هم نه یک بار و دوبار، بلکه سه مرتبه موکدا فرموده اند: «پیغمبر ص، امیرالمومنین ع و امام صادق ع به طبیب مراجعه می کرده اند». حاشا به این سخنان! حاشا به این اعتقاد باطل! حاشا به اصول فقهی که ثمره یک عمر تدریسش چنین اباطیلی باشد.
حضرت استاد علوی بروجردی! لازم می دانم از شما خاضعانه و متواضعانه بخواهم قدری در سخنانتان درنگ کنید و با خود مرور کنید که چنین معتقَداتی زیبنده بزرگوارانی چون شما هست؟
به عنوان طلبه ای ساده که «کتاب الحجه» الکافی را چند بار تورق نموده و در روایات کتب معتبر زیادی همچون «بصائر الدرجات» مداقه نموده عرض میکنم که آنچه ما از علم این انوار مقدسه فهمیده ایم مغایر با ادعای گزاف رجوع معصومین به طبیب است. ای کاش برخی معظمین به قدر آن عنایتی که به قیل و قال های بی فایده محشیان کفایه می کنند، به روایات معتبر ذیل آیه شریفه «وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاء كُلَّهَا» عنایت می کردند.

4.. مشت نمونه خروار!
در این مقال، برای اینکه حرف را لااقل تا دروازه علم پیش آورده باشیم، به طور گذرا و از باب مشت نمونه خروار، به برخی از مویدات اشاره میکنم:
«عن جابر، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ عِلْمِ الْعَالِمِ، فَقَالَ لِي: «…يَا جَابِرُ، عَرَفُوا مَا تَحْتَ الْعَرْشِ إِلى‏ مَا تَحْتَ الثَّرى…». (الکافی ج1، ص271). ما علم ائمه علیهم السلام را با این دست روایات شناخته ایم نه با الفاظی چون «مرشد» که در افواه عامه مردم ارتکازی سطحی و نازل دارد.
«عن أبي عبد الله عليه السلام، قال: سألته عن قول الله: وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ما هي؟ قال: «أسماء الأودية، و النبات، و الشجر، و الجبال من الأرض». (البرهان، ج1،ص128). بدون شک اسم نبات، شجر و… مساوق با مسمی آن، یعنی مضار و خواص آنها است.
روایات در باب علم امامت به قدری تواتر معنوی دارد که قابل احصا نیست، اما از آنجا که در حوزه علمیه آذان طلاب به افواه رجال و قیل و قال های فی مابین آنها، بیش تر از قال الصادق و قال الباقر علیهما السلام مانوس است، یک نمونه از بزرگ متکلم شیعه نیز نقل می شود. علامه حلی (ره) در کشف المراد می نویسد:
«از جمله ادلة حُسن بعثت این است که بعضی از اشیاء برای ما سودمند است مانند بسیاری از غذاها و داروها. و بعضی از آنها برای ما زیانمند است مثل بسیاری از سموم و گیاهان. و این در حالی است که عقل نمی تواند آنها را دریابد و با بعثت پیامبران این فائدة بزرگ تأمین می شود… .» (کشف المراد، ص271)
سوال اینجاست زمانی که یکی از ادله حسن بعثت، علم طب و سلامت است، چگونه میشود که امامی که معلم پیامبران الهی است، خود شامل این ادله نشود و از علم طب بی اطلاع باشد؟ آیا می شود انبیا را عالم به طب بدانیم، اما معلم انبیا را، که وجود مقدس پیغمبر اکرم ص هستند عالم به علوم معاش ندانیم؟
نه تنها دلیلی بر رجوع معصومین علیهم السلام به طبیب وجود ندارد بلکه بنابر شهادت مرویات عدیده معتبره، گاها معصومین علیهم السلام در قامت یک طبیب، نسخه های درمانی - و نه پیشگیرانه - تجویز می نمودند. حتی از آن بالاتر به اطبا نیز امر و نهی پزشکی می فرموده اند. چگونه ممکن است امامی که به طبیب امر و نهی پزشکی میکند، خود به او مراجعه کند و محتاج علم او باشد؟ فی المثل در روایت کتاب «عیون اخبار الرضا» وارد شده است که یاسر خادم نقل میکند که زمانی که غلامان حضرت رضا علیه السلام نیاز به فصد پیدا کردند، امر فرمودند که طبیب حاضر شود و برای هر کدام رگ مخصوصی را فصد کند. تعبیر روایت را عنایت کنید:
«… فَلَمَّا كَانَ‏ مِنَ الْغَدِ وَجَّهَ أَبُو الْحَسَنِ إِلَى بَعْضِ الْأَطِبَّاءِ فَقَالَ لَهُ افْصِدْ فُلَاناً عِرْقَ كَذَا وَ افْصِدْ فُلَاناً عِرْقَ كَذَا وَ افْصِدْ فُلَاناً عِرْقَ كَذَا وَ افْصِدْ هَذَا عِرْقَ كَذَا ثُمَّ قَالَ يَا يَاسِرُ لَا تَفْتَصِدْ أَنْتَ…» (عیون اخبار الرضا علیه السلام، باب ج2،ص227).
امام رضا علیه السلام (که تمام اطبای عالم فدای ایشان) به مثابه یک طبیب برای هر کدام از غلامان نسخه ای جدا داده و به طبیب امر میکنند که فلان رگ و فلان رگ را فصد کن. سپس به یاسر میفرمایند که تو نیاز به فصد نداری و… .
کسانی که دستشان بر آتش داغ علوم حوزه سلامت و طب قدیم است نیک می دانند که اعمال یداوی و علی الخصوص فصد، از مسائل خطیر و مهم و البته مختص اطبای حاذق است. این که امام علیه السلام در مسئله فصد (به عنوان یک امر مهم و خطیر پزشکی) آن هم در حضور یک طبیب نسخه داده اند، به زبان ساده و قابل فهم یعنی: «چون که صد آمد نود هم پیش ماست». حال سوال از جناب آقای بروجردی بزرگوار و سرورانی چون ایشان، که قائل به رجوع معصومین علیهم السلام به طبیب هستند این است که با این دست احادیث چه میکنید؟
سربسته و به قدر عنایت عرض می شود که چرا هیچ روایتی نداریم که فی المثل امام علیه السلام به سوال درمانی یک سائل بیمار پاسخ نداده باشند؟ یا فی المثل چرا این انوار مقدسه به جای ارجاع این بیماران به طبیب، خود پاسخگوی آنان بوده اند؟ چرا حضرات هیچگاه نفرموده اند که پاسخ این سوالات در شان ما معصومین نیست و باید به طبیب مراجعه نمایید؟
حضرت آقای علوی بروجردی! سوالی که باید هزار بار از خود بپرسید و در آن عمیقا تامل کنید این است که امامی که در کثیری از موضوعات طبی، آن هم به گواه روایات عدیده معتبره، درمان و نسخه بیماران را فرموده است و در مقام یک طبیب - و نه مرشد - بیماران را درمان نموده است، چگونه قادر به درمان امراض جسمانی خود نیست؟ آیا به ما حق نمی دهید که با این ادله بلند فریاد بزنیم: «حاشا به این اعتقاد باطل!» ؟!

5.. پاسخ به مستشکلان!
برخی اشکال کرده اند که: «اگر ائمه علیهم السلام عالم به علم طب بوده اند، پس چرا به مانند مسجد، مطب یا بیمارستان احداث ننموده اند؟ و از آن بالاتر چرا به مردم توصیه رجوع به اطبا و حتی اطبای غیر مسلمان را نیز نموده اند؟
برای پاسخ و تقریب به ذهن، مسئله را با این مثال روشن میکنم. اگر ما ادعا کنیم که ائمه علیهم السلام آداب و فنون معماری را به طور تام و تمام می دانستند، آیا صواب است که حضرات اشکال کنند که چرا پیامبر صلوات الله علیه، فلان معمار یا بنا را فرستاد تا فلان مسجد یا فلان بنا را بسازد؟ یا چرا همه خشت های فلان مسجد را پیامبر صلوات الله علیه ننهاد؟
پاسخ و حکمت این دست امور بدیهی تر از آن است که نیاز به شرح و بسط در این سیاهه را داشته باشد، چرا که کسی توقع ندارد – و نباید داشته باشد - که مثلا امام صادق علیه السلام در بحبوحه انحرافات عقیدتی و جهل مردم به احکام الهی - آن هم در حالی که علم طب توسط انبیا در دست مردم قرار گرفته است - مطب یا بیمارستان دایر کنند. به این فراز از حدیث عنایت کنید:
«… وَ كَانَتِ الشِّيعَةُ قَبْلَ أَنْ يَكُونَ أَبُو جَعْفَرٍ وَ هُمْ لَايَعْرِفُونَ مَنَاسِكَ حَجِّهِمْ وَ حَلَالَهُمْ وَ حَرَامَهُمْ، حَتّى‏ كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ، فَفَتَحَ لَهُمْ، وَ بَيَّنَ لَهُمْ مَنَاسِكَ حَجِّهِمْ وَ حَلَالَهُمْ وَ حَرَامَهُم‏…» (الکافی،ج3،ص59)
آنچه در این فراز به تصویر کشیده شده است، وضعیت نابسامان فرهنگی و فقهی شیعه است، به گونه ای که شیعیان در روزمره ترین نیازهای فرهنگی و فقهی خود، یعنی شناخت آموزه های حلال و حرام تهیدست و فقیر بوده اند. هر چند به تدبیر امام باقر علیه السلام این آشفتگی و از هم گسستگی به قرار و سامان می انجامد اما از اساس طرح این سوال که چرا مثلا امام باقر یا امام صادق علیهما السلام خود مطب یا بیمارستان احداث ننموده اند غلط و باطل است، آن هم در دورانی که شهادت، اسارت، حبس، تبعید و حصر مانع از فعالیت علمی ائمه علیهم السلام بوده است.
گاه حیرت می‌کنم که چگونه ممکن است سرورانی چنین درگیر با فقه و فقاهت، بویژه در این عصر وفور امکانات الکترونیکی و پژوهشی، اینقدر دور از آبادی روایات و مبانی کلامی شیعه سخن کنند و قلم بزنند و ادعاهای سخیفی چون رجوع معصومین به طبیب را مطرح نمایند. یا لَلعَجَب! سخن شما سروران گران را باور کنیم یا کثیری از آیات و روایات و براهین کلامی را؟
در آخر باید عرض شود که نه تنها محمل سترگی برای این ادعای سخیف وجود ندارد بلکه تمامی ادله، مثبت خلاف آن است.

6.. تشبث به هر حشیش، برای تنقیص در علم معصومین علیهم السلام!
باید یکبار جدی و به دور از تعصبات و هیجانات ایجاد شده از ظواهر تکنولوژیک پزشکی مدرن، از خود بپرسیم که چگونه برای بشری با این همه بشره، شان طب و طبابت قائل هستیم، اما برای امامی که علم «ما کان، ما یکون و ما هو کائن» دارد قائل نیستیم؟ قطع دارم که حضرت استاد علوی بروجردی به مانند دیگر اقران خود، به حدیث مجعوله «تابیر نخل» و روایت «انتم بامور دنیاکم اعرف منی» اسناد نمی دهند و اساسا آن را قبول ندارند (انشا الله). همچنین یقین و رجاء واثق دارم که عمده سرورانی که منکر علم معصومین علیهم السلام در علوم معاش می شوند، اعتقاد قلبی آنان خلاف آن است و اساسا این انوار مقدسه را «خُزان العلم» می دانند، در این شک و مناقشه ای ندارم.
اما سوال اینجاست که با چه دلیل و مدرک معتبری باید علم طب و طبابت را از دایره علوم این انوار مقدسه مستثنی کنند؟ اگر اعتقاد به جامعیت علم ائمه ضلالت است، ما را با ادله و براهین خود از این ضلالت خارج کنید. در این مقال از باب انصاف و بیان نقض و ابرام های مرسوم طلبگی به دو مستند معروف و مالوف، که قائلان به قول باطل رجوع ائمه علیهم السلام به طبیب مطرح می سازند، اشاره می شود تا آرای عقول عقلا خود قاضی فی مابین ادله باشند.
مستند اول) داستان رجوع پیامبر اکرم صلوات الله علیه به طبیب:
در کتاب الطبقات الکبری، نگاشته ابن سعد متعصب سنی مذهب، جلد 1، صفحه 385 چنین آمده: «عبارت: …کانت العرب تنعت له فیتداوی بما تنعت له العرب. وکانت العجم تنعت له فیتداوی… . ترجمه مضمون: وقتی پیغمبر اکرم صلوات الله علیه بیمار بودند عربها برخی از داروها را پیشنهاد می کردند و ایشان خود را با آن ها معالجه می کردند و مردم غیر عرب نیز گاه دارویی پیشنهاد می کردند و حضرت خود را با آن مداوا می نمود.»
مستند دوم) داستان رجوع امیر المومنین علی علیه السلام به طبیب:
در کتاب مقتل امیر المومنین، نگاشته ابن ابی الدنیا، صفحه 64 چنین آمده: «چون ابن ملجم، علی علیه السلام را ضربت زد، ابن اثیر کندی را که پزشک بود، بر بالین علی فراخواند و… »

چند نکته پیرامون این گزارشات تاریخی:

1.. تصریح می شود که هیچ منبع روایی معتبری در شیعه اشاره ای به رجوع ائمه علیهم السلام به طبیب نشده است.
2.. منابع مذکور تاریخی همگی از کتاب های عامه نقل شده و عمدتا نگارندگان آن از متعصبان سنی مذهب بوده اند و به مبانی کلامی شیعه نسبت به علم ائمه و پیامبر اکرم صلوات الله علیه اعتقادی نداشته اند. «ابن سعد» که یک سنی مذهب متعصب بوده و در بسیاری از موارد در شرح حال شخصیت‌های شیعه و نقل وقایع مربوط به شیعه کینه‌ورزی خود به شیعیان را اظهار کرده است. شبیه به این مسئله نیز برای جناب «ابن ابی الدنیا» مطرح است.
3.. همچنین در هیچ کدام از منابع مذکور گفته نشده است که معصومین علیهم السلام از نزد خود به طبیب رجوع کرده اند یا مثلا گفته نشده که خود حضرات درخواست احضار طبیب را کرده باشند. بلکه در تمام منابع تصریح شده که برای حضرت طبیب آورده اند (مردم و اصحاب طبیب آوردند). باید متذکر بشوم که طبیب را همان مردمی بر بالین امیر المومنین علیه السلام حاضر نمودند که بعد از شهادت پیغمبرشان خلافت بلافصل جانشینش را غصب نموده و چندی بعد دختر مطهره اش را به شهادت رساندند. جناب آقای بروجردی! طبیب را همان هایی حاضر نمودند که راضی به غصب خلافت و شهادت دختر رسول خدا ص بودند. از چنین مردمی توقعی بیش از این نیست که در حضور امام مجتبی علیه السلام - که کوچکترین علم در سینه حضرت علم طب و طبابت است - بر بالین امیرالمومنین علیه السلام طبیب حاضر کنند. (بماند که همان نسخه شیر نیز، به دستور امام مجتبی علیه السلام بوده است)
4.. بر فرض پذیرش گزارشات مذکور و اینکه هیچکدام به خواست و امر معصومین علیهم السلام نبوده، سوال اینجاست که چرا مثلا امام حسن علیه السلام یا دیگر امامان راضی به حضور طبیب شده اند؟ پاسخ این است که علت قبول و پذیرش طبیب بعضا علل و حکمت های سیاسی و اجتماعی داشته است. مثلا حکمت هایی چون ثبت شهادت و نحوه به شهادت رسیدن حضرات یا ثبت ظلم و ستم خلفا در تاریخ و … داشته است. اساسا برای شیعه معنا ندارد که امام به عنوان خزانه دار علم الهی، مجهولی داشته باشد و طبیبی به سوال او پاسخ دهد یا ابهام او را رفع کند.
5.. تنها مسئله ای که ائمه برای آن طبیب خواسته اند، بحث فصد یا حجامت و مسائلی از این دست بوده است. این امر هم بدیهی است که اساسا مسئله فصد و حجامت عملی است که باید توسط شخصی غیر از محجوم یا مفصود انجام شود، چیزی شبیه به دلاک یا مُغَمز در گرمابه! و عجب آن است که در تمام روایاتی که اشاره به حضور حجام یا فصاد بر بالین امام شده است، خود حضرت مواضع حجامت یا فصد را برای طبیب مشخص کرده اند و به تعبیر دیگر طبیب آنچه را که امام فرموده اجرا کرده است.

7.. آخرین فقره از این وجیزه!
نگارنده در آخرین فقره، سوالاتی را در مقام گلایه و مویه مطرح می‌سازد که جوابشان را نمی‌داند و مایل است سرورانی چون حضرت مستطاب استاد علوی بروجردی (زیده عزه) و هم اقران ایشان، که احتمالا پاسخ‌ را می‌دانند، نگارنده را نیز از آن آگاه سازند!
چرا باید برخی از اساتید نشست دوره ای اساتید را گاها دارای مواضع منفعلانه نسبت به انقلاب اسلامی ببینیم و از ایشان عتاب و خطابی نسبت به برخی لیبرال مسلکان و سکولار منشان حوزوی نشنویم؟ چرا باید گاها برخی را یا زمین گیر و در عزلت صوفیانه ببینیم یا برخی را در حال ترک تازی در زمین دشمن؟
چرا باید بزرگواری چون استاد مظاهری سیف بر اراده های برخی جریانات واقف باشند، اما برخی سروران که شان انتشار رساله عملیه را دارند از این امر بی اطلاع یا دست کم، کم اطلاع باشند؟
چرا برخی سروران نباید نسبت به دیدارها و ایرادات خود، قدری سنجیده تر عمل کنند و قدری عالمانه تر و مستند تر نسبت به مسائل کلامی شیعه سخن کنند؟
با چه ادله معتبری به خود اجازه داده ایم که علم این انوار مقدسه را به بهانه های واهی حد بزنیم و ایشان را از علوم معاش و خاصه علم طب خلع ید نماییم؟
چرا باید پزشک متدین و محققی چون دکتر سید سعید اسماعیلی دائما از کیان روایات طبی و شان ائمه علیهم السلام دفاع کنند، آنگاه برخی بزرگواران و سروران حوزوی به اعتبار و آبروی اسلام و ائمه علیهم السلام چوب حراج بزنند؟

و آخر دعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِين
علی امیری — 11 جمادی الثانی ۱۴۴۰

  1. سید حسین موسوی/غدیر می‌گه:

    آتَاكُمُ اللَّهُ مَا لَمْ يُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعَالَمِين (جامعه کبیره) ظاهرا نظریه پردازی صرف، با دستانی لطیف انچنان فاصله بین نظر و واقعیت انداخته که مدعیان دین را در عمل، در جبهه ی دشمن ترین ستیزه جویان قرار داده. …یتفقهون لغیرالله..
    QadirTheLastGuid@

  2. بهرامی می‌گه:

    سلام علیکم.
    احسنتم. بر حجت الاسلام امیری.
    در دقت نظر صائبی که دارند.
    اگر گوش شنوا باشد
    حجت دیگری لازم نیست.

  3. admin می‌گه:

    سلام برادر عزیزم!! بنده حاضرم به بیمارستان شما بیایم چرا که خود را معصوم نمیدانم و احتمال اشتباه (یا به تعبیر شما جهل) را می دهم و همیشه گوش را برای شنیدن در و گوهر صیقل داده و میدهم…
    در عوض آن، شما هم خود را بی نیاز از استماع ندانید و به اندرونی محقر ما قدم برنجانید تا کمی از تراث معتبره روایی محضرتان تورق شود، چرا که خوف دارم استشمام زیاد بوی الکل در بیمارستان یبوست دماغ آورد، که یکی از عوارض آن لجوجت و سرپیچی از حق است…
    یک طلبه

  4. افشین احمدپور می‌گه:

    جناب آقای امیری!! اگر حاضر باشید شما را به بیمارستان دعوت کنم تا از نزدیک میزان جهالت خود را لمس کنید چون گمان می کنم از اندرونی منزل خیلی نمی توانید به جهل مرکبتان در حوزه ی طب واقف شوید.
    یک پزشک

  5. یوسف هاشمیان می‌گه:

    احسن به اون شیر مادری که خوردی خوب جوابشونو دادی

- پیوندها:
- ارتباط مستقیم با معاونت ارتباطات:
امارگیر وبلاگامارگیر سایتتقویم و ساعت
مشاهده آمار وبسایت
تماس با ما:
آدرس:
قم - خیابان صفاییه - کوچه 15
تلفن:
09107555328
پست الکترونیکی:
Tebona@chmail.ir
سامانه پیامکی :
216 54 5000
طراحی :
برگرفته شده از موسسه فقاهت